Terug naar af
Ik ben deze morgen voor het eerst sinds een week opnieuw gaan lopen en het was rampzalig, desastreus. Bij de eerste stappen voelde ik al dat ik nog steeds loodzware benen had. En het beterde er niet op, de hartslag klom al snel tegen de 160 en de snelheid bleef zorgwekkend laag. Tot overmaat van ramp heb ik het zelfs niet tot het einde volgehouden. Na amper 25 minuten viel mijn motor helemaal stil en heb ik de laatste 8 minuten tot thuis gestapt.
Voor mij is het duidelijk dat ik teveel van mijn lichaam heb gevraagd de voorbije weken. Ik heb dus eerder aan conditieafbouw dan opbouw gedaan, wat meteen ook mijn luizige 20 km verklaart. De boodschap is duidelijk, ik moet voldoende rusten alvorens ik opnieuw aan de slag kan. In de toekomst moet ik zo’n afpeigering ook proberen te vermijden. Het enige probleem is mijn koppigheid, ik was namelijk de eerste die dit had voorspeld en het enige wat ik kan zeggen is dat ik gelijk heb gekregen 
De moed zonk me daarnet in de schoenen en even dacht ik er de brui aan te geven met dat lopen. Ik zou liever opnieuw op de fiets springen. Maar na een verkwikkende douche en wat zelfrelativering, ben ik al van mening veranderd.
Filed under: herstel, lijden, oververmoeid | Leave a Comment
No Responses Yet to “Terug naar af”