Archive Page 2
Bedenkingen na de wedstrijd
Waarom kan ik tijdens een training 20 km lopen op een heuvelachtig parcours in een tijd van 1u50 en zonder zware inspanning – met een hartslag die met moeite boven 165 uitkomt? Tijdens de 20 km door Brussel was mijn gemiddelde hartslag weer 184 en mijn tijd 1u55. Dat kan toch niet enkel veroorzaakt zijn door de oververmoeidheid en de sluimerende ziekte?
Opmerkelijk is ook dat ik gedurende zo’n 30 minuten boven mijn maximale hartslag van 192 – bepaald met Polar fitnesstest, dus met korrel zout te nemen – heb gelopen. De verzuring in de benen heb ik wel gevoeld en voel ik nu nog steeds, maar toch kon ik op de laatste helling nog versnellen. Dat zal dan wel karakter zijn geweest zeker. Misschien toch maar eens snel zo’n inspanningstest plannen, zodat ik eindelijk mijn ideale trainingszones ken.
Nu ik erop terugkijk, heb ik weer een beetje bijgeleerd, ook al zit ik nog met heel wat vragen. Ik denk dat ik zeker eens een kleinere – en dus minder claustrofobische – wedstrijd moet lopen, om wat beter om te leren gaan met mijn zenuwen en de drukte van een wedstrijd.
Filed under: 20 km van Brussel, hartslag, herstel | 1 Comment
20 km door Brussel 2007
De 20 km zit er weer op. Gezien de omstandigheden mag ik best tevreden zijn. Het zag er de voorbije dagen en zelfs bij de start nog allemaal niet zo goed uit. Maar genoeg excuses over oververmoeidheid en ziekte.
Deze keer had ik vroeg plaats genomen in het laatste startvak. Om 14u40 ging de afsluiting weg, zodat ik bij de start van de wedstrijd al voor de bogen stond – vorig jaar stond ik er toen nog ver achter. Na 2 minuten door het park, begon de wedstrijd pas echt. In plaats van te proberen om plaatsen te winnen, ben ik deze keer gewoon met de massa meegelopen, dat spaarde al wat energie uit. Bij het inkomen van de tunnels, merkte ik dat ik weer mijn hartslag niet naar beneden kreeg. Opmerkelijk toch, ook al deed ik het rustiger aan dan vorig jaar, mijn hartslag schommelde steeds rond 180, hetgeen ik aan hetzelfde tempo in training nooit heb, maximum 165. Het zware parcours en het warme weer, deden al gauw hun werk, ik besefte dat ik hetzelfde tempo niet heel de 20 km zou kunnen volhouden.
Al gauw ben ik dan een versnelling lager geschakeld en stilaan liepen de groene balonnen – met richttijd 1u50 – verder van me weg. De tijd van vorig jaar zal ik dus niet verbeteren, maar ik kan op zijn minst proberen een meer evenwichtige wedstrijd te lopen. Op het 10 km punt was ik al iets gerecupereerd en had ik een goed tempo gevonden. Traditioneel duurden kilometers 12 tot 16 een eeuwigheid, zeker omdat ik voor de eerste keer in lange tijd steken kreeg.
Vermits ik weet dat de laatste kilometers bergop zijn, heb ik het even wat rustiger gedaan in de laatste kilometer voor de helling, om dan een goed tempo naar boven te lopen – en tegelijk een beetje te sterven natuurlijk. Veel mensen kregen het hier terecht moeilijk, dus dat geeft altijd wat hoop als jij dan vlotter naar boven loopt. Eens boven is het nog maar even tot aan de meet en ik had goede hoop om nog voor de teller van 2 uur de aankomst te bereiken. En inderdaad, met een hartslag tegen 190, bereikte ik op 1u58 de finish, maar moest daar nog dik 2 minuten aanschuiven alvorens de matten mijn tijd konden registreren. Achter mij liep de wachttijd soms zelfs tot 10 minuten op. Een blaam voor de organisatie. Waarom ze de chipverwijdering zo kort achter de meet deden, begrijp ik niet, zeker nu er nog meer deelnemers waren dan voorgaande jaren.
1u55 (1u57 – 2 minuten wachttijd), ongeveer dezelfde tijd als vorig jaar, en zo’n 100 plaatsen gewonnen in de klassering. En ook al is mijn gemiddelde hartslag weer veel te hoog, toch vond ik het een meer evenwichtige wedstrijd. Op het 10 km punt (ook al stond het 10 km bord zo’n 200 meter verder dan de registratiematten), kwam ik door op 55 minuten, dus weeral een tragere 2de wedstrijdhelft, maar dat begrijp ik.
De belangrijkste les voor volgend jaar is voldoende rusten in de weken voor de wedstrijd (en dus niet tot 3 uur ’s nachts werken om daarna om 7 uur weer op te staan). Positief is dat die plastic zak goed heeft geholpen tegen onderkoeling. Maar toch had ik heel de wedstrijd door weer rillingen, dus misschien toch weer een suikertekort?
Om blessures zoals vorig jaar te vermijden doe ik het rustig aan de komende dagen. Een paar recuperatielopen en dan over 2 weken een nieuw schema starten, zodat ik in het najaar misschien nog een kleinere wedstrijd kan lopen – 10 of 15 km. Het hoofddoel in 2007 blijft nog steeds blessurevrij lopen. Momenteel ben ik nog steeds op het goede pad.
Filed under: 20 km van Brussel | Leave a Comment
De voorbereiding zit erop
Eigenlijk was de voorbereiding niet specifiek gericht naar de 20 km van Brussel, maar toch, uiteindelijk train je het best naar een doel toe. De laatste training was niet bijzonder, verliep niet al te vlot, maar ook niet stroef. De vermoeidheid zit nog steeds in mijn lichaam. Met voldoende rust, zal de vermoeidheid er zondag hopelijk uit zijn.
Het weer zal zondag alvast geen spelbreker zijn, vermits ik liever in koelere temperaturen loop. Ik herinner me nog een aantal mentale nota’s na de 20 km van Brussel van vorig jaar. Zorgen dan ik die dag voldoende heb gegeten, maar niet te zwaar en niet te kort voor de wedstrijd. Ook voldoende drinken in de voormiddag is belangrijk. Onderkoeling was een groot probleem vorig jaar, ik begon toen onderkoeld aan de wedstrijd. Een plastic zak om voor de wedstrijd aan te trekken is dus ditmaal een must, een pet ook, want niets zo lastig als regen- of zweetdruppels die in je ogen lopen. Voldoende drinken tijdens de wedstrijd, maar toch ook weer niet te veel, zeker als de zon niet schijnt. Het allerbelangrijkste is ongetwijfeld dat ik niet te snel start. Liever een trage start waarna ik versnel, dan mezelf leeg te lopen in de eerste 5 km.
Het allerbelangrijkst is te onthouden dat het geen echte wedstrijd is, maar vooral een leuk sportevenement. De gezellige drukte, de toeschouwers en de muziek langs het parcours, maken het een unieke belevenis.
Filed under: 20 km van Brussel, relaxen | Leave a Comment
Rustige week, toch vermoeidheid
De 20 km test verliep redelijk vlot, niet 100% maar voor een training op een nuchtere maag viel dat zeker goed mee. En ook al zijn de laatste 10 dagen voor de 20 km van Brussel iets minder intensief, toch verwacht ik niet super te zijn zondag. De reden is wederom vermoeidheid. De dagen en nachten zijn lang en bevatten zelden rustperiodes. En dat begint te wegen, gezwollen klieren, vermoeide ogen, vermoeide/zware benen bij de enkele korte loopsessies die ik momenteel nog doe. Normaal heb ik gepland om vanaf donderdag op tijd in bed te liggen en voldoende te rusten. Ook zou ik mijn voedingsgedrag wat moeten aanpassen. We zien achteraf wel of dat allemaal lukt. Ik heb geen speciaal hoge verwachtingen, ik wil er zondag voornamelijk van kunnen genieten. Ik wil me zeker niet teveel haasten omdat ik later die dag nog moet werken of vergaderen. Neen, zondag is een rustdag, waarop ik een duurloop doe van 20 km in een gezellige sfeer.
Filed under: 20 km van Brussel, lopen, oververmoeid, relaxen | Leave a Comment
Een dutje doet deugd
Even rusten kan wonderen verrichten. Vandaag kwam ik weer heel vermoeid thuis van het werk. Ik keek er dan ook tegen op om nog een zware intervaltraining te doen. Maar na een lichte maaltijd en de dagelijkse gezinsroutine ben ik als een blok in slaap gevallen en dit gedurende 30 minuten. Daarna de loopschoenen en iPod aangedaan en vertrokken voor 50 minuten hard labeur. 10 minuten opwarming gevolgd door 16 herhalingen van 2 minuten aan een hoog tempo (tss 11 en 12 km/u), met tussenin telkens 30 seconden rustig aan (tss 8 en 9 km/u). Het liep allemaal verbazend vlot, de hartslag bleef ook vandaag weer laag en op het einde had ik nog duidelijk wat reserve over. Zelfs de benen voelden helemaal niet vermoeid aan. Volgende keer duik ik opnieuw een half uur mijn bed in voor ik moet lopen. Zolang ik er maar terug uit kan! Nu nog proberen ’s nachts op tijd in mijn bed te liggen, kwestie van beter te recupereren.
Filed under: interval, slaap | Leave a Comment
150 avg bpm, 10 avg speed
Na de malaise van vorige week, waar de vermoeidheid zijn tol eiste, liep alles het voorbije weekend en vandaag al wat vlotter. De vermoeidheid is er nog steeds, maar de uithouding blijft stabiel. Vandaag viel het mij op dat ik op een looptraining van zo’n 50 minuten, een mooie gemiddelde hartslag van 150 had, bij een snelheid van exact 6 minuten per kilometer. Op zich niet zo indrukwekkend, maar voor mij een kleine opsteker na de voorbije periode. Daarbij ook nog vastgesteld dat meteen na het lopen de hartslag al snel onder de 120 bpm zakte en ik dus eigenlijk nog redelijk fris zat. De wind blies er nochtans niet naast vandaag. Bij momenten moest ik er schuin tegen in beuken. Gelukkig was het merendeel bergaf wind tegen en bergop wind mee.
Dit is trouwens de laatste week voluit trainen. Dit weekend doe ik een testje van 20 km, de eerste keer zo’n lange afstand sinds eind mei 2006. Daarna was het eerst lange tijd blessureleed, waarna ik terug aan trainingsopbouw moest doen. De bedoeling is om die afstand probleemloos aan een gemiddelde van 6 minuten per km af te leggen, als maatstaf voor de 20 km van Brussel. Vanaf volgende week doe ik het wat rustiger aan. In plaats van voluit te lopen, zal ik wel een paar keer het zwembad in duiken, om de conditie toch wat stabiel te houden.
Filed under: 20 km van Brussel, hartslag, herstel, lopen, snelheid | 2 Comments
