Watskebeurt?

23Nov07

Er is ondertussen heel wat gebeurd en tegelijk ook helemaal niets. Het eerste slaat op mijn leven, werk en privé, het tweede slaat op het lopen. Aanslepende luchtweginfecties, pasgeboren baby, carrière hebben er samen voor gezorgd dat er geen tijd was om te lopen in de voorbije 7 weken. Gelukkig kon ik mjn wekelijkse zwembeurt blijven voortzetten. Maar eergisteren was het tijd voor mijn eerste loopsessie van het najaar, na een lange periode van activiteit.

Ook al was ik redelijk moe, toch trok ik mijn sportschoenen aan en trok er een half uur lang op uit. Wat een verademing, ook al ging het niet altijd even vlot, ik voelde me meteen herleven. De eerste 15 minuten gingen goed, maar daarna begonnen de spieren te verstrammen. Een goede cooling down achteraf heeft me veel pijn de dag erna bespaard.

Streefdoel vanaf nu is 1 tot 2 maal per week een half uur lopen en 1 maal een half uur zwemmen. Eens het voorjaar in het vooruitzicht komt, kan ik dat tempo proberen op te drijven. Ik ben zelf benieuwd hoe ik er dan voor zal staan, als ik het al vol kan houden in deze drukke tijden van veel werk, veel inzet en weinig rust, tot zelfs bitter weinig slaap.


Weinig nieuws vanop het loopfront. Ik loop nog steeds, maar niet intensief. Mijn doel is per week minstens 3 keer een half uur de baan op te gaan. Zelfs dat, is al een hele uitdaging op zich. Daarnaast probeer ik toch nog zo actief mogelijk door het leven te gaan, inclusief een maal zwemmen in de week. Nakende gezinsuitbreiding en de hoge – maar enorm uitdagende – werkdruk zijn de oorzaak van dit alles. Spijtig genoeg ben ik in de drukte ook een beetje de discipline kwijtgespeeld om voldoende gezonde maaltijden tot mij te nemen.

In de toekomst plan ik de loop-activiteiten terug op te schroeven, maar nu zijn er even andere prioriteiten. Het leven kent zo zijn wendingen, maar deze zijn positief en kan ik best de baas.


Alles is anders

25Jul07

Alles is anders. Ik loop nog, dat wel, maar niet meer met dezelfde intensiteit en op dezelfde wijze als voorheen. Alle schema’s heb ik achter me gelaten, ook de snelheidsmeter en sinds enige tijd zelfs de hartslagmeter. Toegegeven, de batterij van de borstband is leeg. Kortom, back to basics en dat bevalt me goed. Ik loop nu gewoon om de andere dag een half uur, puur op gevoel 5 kilometer. Ik zou bijna zeggen met verstand op nul, maar dat is niet helemaal waar, want in plaats van met cijfers en statistieken op gebied van lopen bezig te zijn, draait het raderwerk in mijn hoofd op volle toeren, zodat ik bij thuiskomst al wel eens vol zit met ideën, concepten en oplossingen voor problemen die ik zo snel mogelijk neerschrijf.

Het vele werk en de constante veranderingen in mijn zakelijk en persoonlijk leven zijn de directe aanleiding geweest van deze andere aanpak. De essentie blijft dat ik loop om me goed in mijn vel te voelen. Ik heb te weinig aanleg – praktisch geen talent – om een goede lange-afstandsloper te worden, zelfs niet recreatief. Een marathon zit er zeker ook nooit in en dat hoeft ook niet.

Ik wil lopen om met een goed gevoel de dag door te komen, om mijn batterijen op te laden, niet om me leeg te lopen en futloos in bed te kruipen om dan onder druk toch die geplande training af te werken. Ik wil geen slaaf zijn van een schema om toch maar ergens te geraken, en dan … niets meestal. Ik haal meer voldoening uit een goede gezondheid. Die energie straalt ongetwijfeld ook af op de mensen rondom me. Als ik dat kan bereiken door met een zekere regelmaat – ongedwongen – te gaan lopen of met een andere sportieve activiteit bezig te zijn, dan ben ik een tevreden man.


Terug naar af

19Jun07

Ik ben deze morgen voor het eerst sinds een week opnieuw gaan lopen en het was rampzalig, desastreus. Bij de eerste stappen voelde ik al dat ik nog steeds loodzware benen had. En het beterde er niet op, de hartslag klom al snel tegen de 160 en de snelheid bleef zorgwekkend laag. Tot overmaat van ramp heb ik het zelfs niet tot het einde volgehouden. Na amper 25 minuten viel mijn motor helemaal stil en heb ik de laatste 8 minuten tot thuis gestapt.

Voor mij is het duidelijk dat ik teveel van mijn lichaam heb gevraagd de voorbije weken. Ik heb dus eerder aan conditieafbouw dan opbouw gedaan, wat meteen ook mijn luizige 20 km verklaart. De boodschap is duidelijk, ik moet voldoende rusten alvorens ik opnieuw aan de slag kan. In de toekomst moet ik zo’n afpeigering ook proberen te vermijden. Het enige probleem is mijn koppigheid, ik was namelijk de eerste die dit had voorspeld en het enige wat ik kan zeggen is dat ik gelijk heb gekregen😦

De moed zonk me daarnet in de schoenen en even dacht ik er de brui aan te geven met dat lopen. Ik zou liever opnieuw op de fiets springen. Maar na een verkwikkende douche en wat zelfrelativering, ben ik al van mening veranderd.


0 km

18Jun07

0 km is het aantal gelopen kilometers in de voorbije week. Door de grote drukte – dagen van 20 uur werken – de korte slaap en de grote vermoeidheid achteraf, heb ik er absoluut voor gekozen om niet te sporten. Morgen begin ik er opnieuw aan, met een korte training ’s ochtends. Een half uurtje in rustig tempo moet me aangeven of ik al voldoende ben gerecupereerd van de hectische voorbije week. Een nieuw schema heb ik nog niet opgesteld, maar daar is geen haast voor. Om te beginnen wil ik opnieuw een regelmaat inbouwen van 3 loopsessies per week.


Rustig herstel

07Jun07

Ondertussen zitten de eerste paar herstellopen na de 20 km er reeds op. De eerste maal had ik af en toe wat pijnscheuten in de rechterknie, maar die zette nooit door. Ik hield het tempo ook bewust laag en de afstand niet te lang. Door mijn drukke werkschema heb ik niet alleen weinig tijd, maar ook een te grote vermoeidheid om zware inspanningen te doen. Vandaag heb ik in de laffe warmte ook weer een dikke 30 minuten aan een rustig tempo gelopen, zonder pijn. De malaise van vorig jaar, toen ik een tijd out was meteen na de 20 km – door een hielspoor blessure die de kop op stak in de eerste hersteltraining na de 20 km – lijkt me deze keer gespaard gebleven. Toch doe ik het zeker nog kalm aan, tot eind volgende week. Pas dan zal ik stilaan wat meer variatie in mijn schema brengen. Momenteel blijft het dus lichte hersteltraining, met als voornaamste doel mijn hoofd wat leeg te maken in deze drukke tijden. Ik slaag er momenteel redelijk goed in en dat is bemoedigend. Misschien dat ik op 22 juli nog in Oostende een wedstrijd loop, maar niets is zeker, dus echt ernaar toe trainen zal ik zeker niet doen.


Waarom kan ik tijdens een training 20 km lopen op een heuvelachtig parcours in een tijd van 1u50 en zonder zware inspanning – met een hartslag die met moeite boven 165 uitkomt? Tijdens de 20 km door Brussel was mijn gemiddelde hartslag weer 184 en mijn tijd 1u55. Dat kan toch niet enkel veroorzaakt zijn door de oververmoeidheid en de sluimerende ziekte?

Opmerkelijk is ook dat ik gedurende zo’n 30 minuten boven mijn maximale hartslag van 192 – bepaald met Polar fitnesstest, dus met korrel zout te nemen – heb gelopen. De verzuring in de benen heb ik wel gevoeld en voel ik nu nog steeds, maar toch kon ik op de laatste helling nog versnellen. Dat zal dan wel karakter zijn geweest zeker. Misschien toch maar eens snel zo’n inspanningstest plannen, zodat ik eindelijk mijn ideale trainingszones ken.

Nu ik erop terugkijk, heb ik weer een beetje bijgeleerd, ook al zit ik nog met heel wat vragen. Ik denk dat ik zeker eens een kleinere – en dus minder claustrofobische – wedstrijd moet lopen, om wat beter om te leren gaan met mijn zenuwen en de drukte van een wedstrijd.